Yannis Zabetakis

Σήμερα, επιτέλους μάθαμε 

από τον Διόδωρο Κυψελιώτη

την Αλήθεια σχετικά με τον Αντίχριστο – 666- CO2 !

Γράφει ο Διώδορος λοιπόν [σελ. 72, ΤΟ ΒΗΜΑ, 29.11.2009]

Οι κλιματολόγοι του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Αγγλίας (University of Εast Αnglia, Climatic Research Unit) είχαν την ατυχία να κλέψουν και να δημοσιεύσουν στο Δίκτυο το αρχείο των ημέιλ του καθηγητή Ρhil Jones- και προέκυψαν εξαιρετικά ενδιαφέροντα στοιχεία για το πόσο σοβαρή είναι η «επιστήμη της κλιματικής αλλαγής», ποιες μεθόδους χρησιμοποιούσαν οι θερμοκηπιστές για να εμποδίσουν τη δημοσίευση εργασιών αντιπάλων τους και πώς αντίστοιχα προωθούσαν τις δικές τους, γιατί το βασικό επιχείρημα που προέβαλλαν πάντα είναι ότι οι αντίπαλες απόψεις γράφονταν σε μπλογκ, σε εφημερίδες ή σε ημερολόγια (όπως εδώ καλή ώρα, ημερολόγιό μου) και όχι σε περιοδικά με κριτές.

Εχουν γραφεί αρκετά σε μεγάλες εφημερίδες και θα γραφούν ακόμη περισσότερα μετά τη λήξη της Συνόδου της Κοπεγχάγης για το κλίμα- γιατί βεβαίως οι θερμοκηπιστές έσπευσαν να καταγγείλουν ότι η δημοσιοποίηση των 10.000

ημέιλ έγινε από πράκτορες των πετρελαιοβιομηχανιών εν όψει ακριβώς της Συνόδου.

Το πιο ενδιαφέρον που βρήκα εγώ είναι το θέμα της περίφημης καμπύλης σε σχήμα «μπαστουνιού χόκεϊ» που πρωτοπαρουσίασαν οι Μann Βradley Ηughes το 1998 στο περιοδικό «Νature» (για τούτο και ονομάζεται ΜΒΗ98) και την εκλαΐκευσε ο Αλ Γκορ: υποτίθεται ότι την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα εμφανίζονται υψηλές θερμοκρασίες που δεν είχαν ποτέ παρουσιαστεί τα τελευταία 1.000 χρόνια (Σχήμα της ανάρτησης).

Το 1999, λοιπόν, ο Jones γράφει στους ΜΒΗ: «Ι΄ve just completed Μike΄s Νature trick to hide the decline of adding in the real temps to each series for the last 20 years (ie from 1981 onwards) and from 1961 for Κeith΄s »- η κρίσιμη φράση είναι το «hide the decline», η «απόκρυψη της πτώσης» , διότι οι μετρήσεις που είχαν χρησιμοποιήσει οι τρεις (κυρίως αυτές σε δέντρα) για να εκτιμήσουν τις θερμοκρασίες στο Βόρειο Ημισφαίριο την εποχή όπου δεν υπήρχαν θερμόμετρα και μετεωρολόγοι να τις μετράνε δεν συμφωνούσαν τις τελευταίες κρίσιμες δεκαετίες με τις πραγματικές μετρήσεις θερμοκρασίας των μετεωρολογικών σταθμών: δηλαδή, εφαρμόζοντας τα μοντέλα που είχαν χρησιμοποιήσει για το παρελθόν, η θερμοκρασία κατά τη δεκαετία του 1990 θα έπρεπε να πέφτει αντί να ανεβαίνει. Για να κρύψει λοιπόν την πτώση, ο καθηγητής Jones κατέφυγε σε τρικ: εξομάλυνση και προβολή στο μέλλον των εκτιμήσεων αυτών με βάση τις πραγματικές μετρημένες θερμοκρασίες (Σχήμα 2)- και να το πάλι το μπαστούνι του χόκεϊ, που είναι κάτι σαν τον Τίμιο Σταυρό για τους θερμοκηπιστές, όπως το CΟ2 είναι το 666.

Και θα πει κανείς, αφού έχουμε τις πραγματικές μετρήσεις που δείχνουν την αύξηση της θερμοκρασίας, τι μας νοιάζει για τις εκτιμήσεις; Μας νοιάζει, διότι αν τα μοντέλα των κλιματολόγων δεν προσεγγίζουν τις πραγματικές σημερινές θερμοκρασίες, γιατί να μας τις δίνουν για το παρελθόν; Αν όμως οι εκτιμήσεις για τις παλαιές χαμηλές θερμοκρασίες δεν είναι σωστές, αν είχαν υπάρξει και παλαιότερα θερμοκρασίες σαν τις σημερινές, τότε δεν δικαιολογείται ο πανικός, ούτε και το χρήμα, η διασημότητα, η δόξα, τα Νομπέλ, οι θέσεις στα πανεπιστήμια και στις ακαδημίες που απολαμβάνει η παρέα των θερμοκηπιστών.

*Πάνω που πρωτοπορήσαμε και εμείς με το υπουργείο (και) Κλιματικής Αλλαγής, ήρθαν τα πάνω κάτω- δηλαδή στη θέση τους, γιατί τα πραγματικά μας προβλήματα είναι οι μισθοί, οι συντάξεις, το έλλειμμα, το χρέος, η φορολογία των-ούχων, η αντιμετώπιση της ρύπανσης, η απεξάρτησή μας από τους εμίρηδες του Ντουμπάι και της Ριάντ και όχι ο εξορκισμός του CΟ2-666.

=======================

izabet’s comment

τι κρίμα…όλο το ακαδημαϊκό κατασκεύασμα πέφτει σαν χάρτινος πύργος. Σε άλλες ατραπούς πρέπει να μπει από σήμερα η σκέψη μας…Αντί να μιλάμε στην Ελλάδα για κλιματικές αλλαγές [sic!] και περιβαλλοντικά εγκλήματα…μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε μόνο για τα δεύτερα?

Διότι όπως έγραφα και στο ΒΗΜΑ [29.2.2008]

Στις 21.2.2008 ο γράφων κατέθεσε την άποψή του στο «Βήμα» για την ατιμωρησία που έχουμε στη χώρα μας σε όσους ρυπαίνουν. Μία μόλις ημέρα μετά (22.2.2008) το ΥΠΕΧΩΔΕ ανακοίνωσε τη δεύτερη δόση προστίμων σε βιομηχανίες που ρυπαίνουν τον Ασωπό, επιβεβαιώνοντας τον γράφοντα. Τα πρόστιμα είναι κυριολεκτικά χάδια και στις πιο πολλές περιπτώσεις αφορούν βιομηχανίες που δεν ρυπαίνουν με το καρκινογόνο Cr (VΙ)!

Ο ρυπαίνων με καρκίνο ακόμη σας διαφεύγει, κύριε Σουφλιά! Και ο ρυπαίνων με CΟ 2 μιλάει για αναψυκτικά και μπίρες! Μήπως τελικά είμαστε όχι η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας αλλά η χώρα της φαιδράς… πορτοκαλάδας;

και συμπλήρωνα στις 7.5.2008

Το υπαρκτό αυτό πρόβλημα είναι το εξής, και εδώ έγκειται και η οικολογική μυωπία του Πρωτοκόλλου του Κιότο: η καθαρή Ναμίμπια θα συνεχίσει να είναι καθαρή και μετά την εξαγορά του CΟ 2από την Ελλάδα, ενώ η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι μια βρώμικη χώρα, όχι τόσο ως προς το CΟ 2, αλλά κυρίως ως προς τους ρύπους που πραγματικά σκοτώνουν, όπως το διοξείδιο του θείου (SΟ 2 ), τα οξείδια του αζώτου (ΝΟΧ), το εξασθενές χρώμιο [Cr(VΙ)] στο νερό, το αρσενικό και τον υδράργυρο στα ψάρια.

[...]

Το πρόβλημα δεν είναι να πληρώσει ο ρυπαίνων, αλλά να σταματήσει να ρυπαίνει. Διότι ακόμη και αν, και όταν πληρώσει ο ρυπαίνων(;), τα παιδιά στα Οινόφυτα και στην Αυλίδα που πίνουν νερό από τον Ασωπό θα αρχίσουν να πίνουν νερό χωρίς Cr(VΙ) ή τα παιδιά στο Αλιβέρι και στη Μεγαλόπολη, που μεγαλώνουν δίπλα στα εργοστάσια της ΔΕΗ, θα αναπνέουν πιο καθαρό αέρα;

και εν κατακλείδι…

Σήμερα, τα εγκλήματα ΔΕΝ είναι το λιώσιμο των πάγων ή επερχόμενη αποτυχία της Κοπεγχάγης…αλλά αυτά εδώ…

σε Θήβα,

σε Μεσσαπία,

σε Ασωπό…

Επιστημονικά, το πιο επικίνδυνο σήμερα έγκλημα είναι η κακοδιαχείριση των υδάτινων πόρων…

Για να αξιολογήσουμε την επικινδυνότητα των κινδύνων, πρέπει να σκεφτούμε την πιθανότητα να προκαλέσουν θάνατο ή μη αντιστρεπτή βλάβη στον άνθρωπο ή στο περιβάλλον. Θάνατοι ζώων και ανθρώπων που σχετίζονται με τη ρύπανση του περιβάλλοντος παρατηρούνται συνεχώς (Κορώνεια και Οινόφυτα, αντίστοιχα). Αρα είναι αυταπόδεικτο ότι ο πιο σημαντικός κίνδυνος για τον άνθρωπο στην Ελλάδα του 2007 δεν είναι το CΟ2 αλλά το μολυσμένο και ρυπασμένο νερό. Το οποίο, λόγω των συγκοινωνούντων δοχείων που είναι τα κανάλια του υδροφόρου ορίζοντα, εξαπλώνεται γοργά.

ΤΟ ΒΗΜΑ, 13.2.2009

Σάββατο πρωί, οικογενειακή εξόρμηση στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς μου. Δεκάδες συμπολίτες μου και εγώ αγοράζουμε λαχανικά και φρούτα και προσυσκευασμένα τυριά και κρέατα. Ολα αυτά τα τρόφιμα είναι μέσα σε ένα πλαστικό πολυμερές. Παρακάτω, ο φούρνος του σουπερμάρκετ. Τα ψωμάκια μέσα κι αυτά σε σακούλες από πολυμερή υλικά. Στο τέλος πάμε να πληρώσουμε. Οι σακούλες έχουν μια φράση πάνω τους που λέει «φιλική προς το περιβάλλον». Ας γελάσουμε…

Ας γελάσουμε διότι όλο αυτό το concept περί εναλλακτικής σακούλας είναι απλά μια φενάκη. Πρώτον, διότι η πλειοψηφία των τροφίμων και των υπολοίπων αγαθών που αγοράζουμε από τα σουπερμάρκετ δεν συσκευάζονται σε υλικά «φιλικά προς το περιβάλλον». Δεύτερον, δεν υπάρχει πλαστική σακούλα που να είναι φιλική προς το περιβάλλον. Αυτό είναι ένα επικοινωνιακό τρυκ.

Σε παγκόσμια κλίμακα, κάθε χρόνο χρησιμοποιούνται περίπου 1,2 τρισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες. Με άλλα λόγια, κάθε λεπτό της ώρας χρησιμοποιούμε στον πλανήτη ένα εκατομμύριο σακούλες. Και το χειρότερο: την κάθε σακούλα τη χρησιμοποιούμε κατά μέσο όρο μόλις για 12 λεπτά της ώρας. Μετά τη χρήση της η σακούλα ρυπαίνει το περιβάλλον για δεκαετίες, ενώ αν είναι «φιλική προς το περιβάλλον» περίπου δύο χρόνια.

Η «πλαστική πανούκλα», η επονομαζόμενη «plastic plague» στη διεθνή βιβλιογραφία, αφορά όλους μας και σε καθημερινή βάση. Υπολογίζεται σήμερα ότι το 80% των σκουπιδιών που υπάρχουν στη θάλασσα προέρχονται από τις δραστηριότητές μας στην ξηρά. Πρόκειται για σκουπίδια που παρασύρθηκαν από τη βροχή και τον αέρα και κατέληξαν εκεί. Μάλιστα, το 90% των σκουπιδιών που επιπλέουν στις θάλασσες είναι πλαστικά! Το καλοκαίρι ο τρίχρονος γιος μου μού έδειξε απορημένος μια πλαστική σακούλα που επέπλεε στη θάλασσα λέγοντας: «Σουπερμάρκετ στη θάλασσα;». Αντε να εξηγήσεις στο παιδί ότι «τα ψαράκια δεν γυρίζουν από τα ψώνια στο σουπερμάρκετ»…

Το ίδιο Σάββατο (7.2.09) ανοίγω «Το Βήμα» και τι να δω. Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις λένε οι Κινέζοι αλλά η φωτογραφία που συνόδευε το κείμενο της κυρίας Τράτσα «Ανεξέλεγκτες χωματερές Πηνειός και Σπερχειός» ήταν το κάτι άλλο: μια φωτογραφία, χιλιάδες σακούλες! Είναι πλέον ηλίου φαεινότερο πως ο εκρηκτικός συνδυασμός του «δυτικού καταναλώνειν» είναι οικολογική δολοφονία. Εκτός από τη ρύπανση στο περιβάλλον, οι πλαστικές σακούλες σκοτώνουν. Κάθε χρόνο περίπου 100.000 ζώα (πουλιά, φάλαινες, φώκιες και χελώνες) σκοτώνονται τρώγοντας την «πλαστική πανούκλα». Το χειρότερο όμως είναι ότι η σακούλα που σκότωσε ένα από αυτά τα ζώα είναι «ανακυκλώσιμος δολοφόνος». Με άλλα λόγια, η ίδια σακούλα μπορεί να σκοτώσει ξανά και ξανά, διότι το σώμα του νεκρού ζώου που την κατάπιε αποσυντίθεται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι η σακούλα, η οποία παραμένει στο περιβάλλον και μπορεί να ξανασκοτώσει.

Ας ρίξουμε όμως μια ματιά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εκεί, λοιπόν, στις 14 Μαΐου 2007 η λιανεμπορική αλυσίδα Waitrose αποφάσισε να ενθαρρύνει τους πελάτες της να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τις πλαστικές σακούλες των checkout, αποσύροντάς τις. Ετσι, για δύο εβδομάδες (14 ως 28 Μαΐου) οι πελάτες του σουπερμάρκετ της εν λόγω αλυσίδας στο Saffron Walden δεν είχαν στη διάθεσή τους σακούλες για να μεταφέρουν τα ψώνια τους. Η λύση που τους πρότεινε η αλυσίδα ήταν είτε να φέρνουν οι ίδιοι τις σακούλες που θα χρειάζονταν είτε να προμηθευτούν την «παντοτινή σακούλα» («bag for life») με το σήμα τής εν λόγω εταιρείας από τα ταμεία της.

Η ιδέα της «bag for life» δουλεύεται στην Αγγλία εδώ και μια δεκαετία περίπου. Το πράγμα έχει ως εξής: αρχικά ο καταναλωτής καταβάλλει 40 πένες, δηλαδή περίπου 45 λεπτά του ευρώ, και αγοράζει την «παντοτινή σακούλα» για να βάζει τα ψώνια του. Η χωρητικότητα της «bag for life» αντιστοιχεί σε περίπου τρεις κοινές πλαστικές σακούλες του σουπερμάρκετ, ενώ η αντοχή της είναι ασυζητητί μεγαλύτερη και η αισθητική της υψηλού επιπέδου. Οταν φθαρεί από την επανάληψη της χρήσης, η λιανεμπορική αλυσίδα την αντικαθιστά δωρεάν. Με άλλα λόγια, την ανακυκλώνει- εξ ου και το όνομά της: bag for life.

Κατ΄ αυτόν τον τρόπο ο καταναλωτής πληρώνει μόνο μια φορά για τη σακούλα αλλά συμβάλλει συνεχώς στη μείωση της χρήσης του πλαστικού, που αφθονεί στα είδη συσκευασίας και που απορριπτόμενο… οπλοφορεί εναντίον όλων των ζωντανών της θάλασσας. Η αλυσίδα ΑSDΑ έχει βρει έναν άλλον τρόπο να αποθαρρύνει τους πελάτες της να πετούν τις πλαστικές σακούλες στα σκουπίδια. Είναι απλός: για κάθε πέντε χρησιμοποιημένες σακούλες που επιστρέφει ο καθένας τους σε ένα σουπερμάρκετ ΑSDΑ, τον ανταμείβει δίνοντάς του δωρεάν μια «παντοτινή σακούλα». Μήπως έφτασε η ώρα και τα ελληνικά σουπερμάρκετ να αντικαθιστούν δωρεάν τις παντοτινές σακούλες που πωλούν;

Ο κ. Ι. Ζαμπετάκης είναι επίκουρος καθηγητής Χημείας Τροφίμων στο Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών.