Yannis Zabetakis

η φωτό από τον Ανεξάρτητο Παρατηρητή στα Οινόφυτα…
με επιστημονικά ψεύδη και Ακαδημαϊκές ανακρίβειες…
προσοχή!
το εξ. χρώμιο δεν απομακρύνεται! αλλά σκοτώνει!!!

=============================================
===============================
=====================

την Δευτέρα 20.7.2009, το τρίο ΠαπαΓιάννης – Παντελόγλου – Ζαμπετάκης θα εμφανισθεί ξανά μαζί στο παλκοσένικο!
Αυτή τη φορά…
θα τους “ρίξουμε στο Ψαχνό” από τα Ψαχνά…
τα Ψαχνά που εξ-ασθενούν και αυτά!

είσοδος δωρεάν – έξοδος δωρεάν!

ελάτε να δούμε πώς θα μπορέσουμε να συντονίσουμε της δυνάμεις μας όχι για μας…αλλά για τη Ζωή των παιδιών μας!

ακολουθούν ως ορεκτικό για την Δευτέρα 2 κείμενα – προδημοσίευση

των ΠαπαΓιάννη και Παντελόγλου από το βιβλίο μας…

Από το κεφάλαιο 9 του βιβλίου που έχει γράψει ο παπαΓιάννης
Κεφάλαιο 9

Η Τραγωδία του Ασωπού: Για να μην κοιμηθούμε ήσυχοι απόψε

· Γεωγραφικά αναφερόμαστε στην ευρύτερη περιοχή που αποτελεί το φυσικό όριο μεταξύ νομού Αττικής και νομού Βοιωτίας, την περιοχή διασχίζει ο Ασωπός ποταμός και ειδικά εκεί που συναντά την εθνική οδό, στα Οινόφυτα και το Σχηματάρι.

· Το 1969, με βασιλικό διάταγμα, ο Ασωπός ποταμός χαρακτηρίζεται αποδέκτης επεξεργασμένων βιομηχανικών λυμάτων και η παραΑσώπια νότια Βοιωτία αρχίζει να δέχεται ρυπογόνες βιομηχανίες που φεύγουν απ’ την Αττική.

· Χωρίς κανένα χωροταξικό σχεδιασμό και καμία υποδομή, μεγάλες βιομηχανίες κάθε είδους και όχλησης όπως μεταλλουργίες, χημικών, τροφίμων, βαφεία-φινιριστήρια, κ.α. «απορρίπτονται ατάκτως» στην περιοχή Οινοφύτων-Σχηματαρίου και ανακατεύονται με σπίτια, χωράφια και αγροτικούς δρόμους. Η περιοχή μέχρι και σήμερα δεν είναι θεσμοθετημένη ως Βιομηχανική αν και λειτουργούν εκατοντάδες εργοστάσια!

· Το 1979 με διανομαρχιακή απόφαση καθορίζονται οι προδιαγραφές των επεξεργασμένων λυμάτων που θα απορρίπτονται στον Ασωπό, χωρίς όμως να δημιουργείται ελεγκτικός μηχανισμός για την αυστηρή τήρηση τους. Οι προδιαγραφές αυτές είναι σήμερα ξεπερασμένες και σε αντίθεση με τους ισχύοντες νεότερους νόμους. Παράδειγμα το Ολικό Χρώμιο για το οποίο η διανομαρχιακή βάζει όριο τα 2200μg/l όταν ο σημερινός ποιοτικός στόχος είναι τα 50μgr/lt!

· Μέχρι και τον Αύγουστο του 2007 ο κρατικός ελεγκτικός μηχανισμός παραμένει υποτυπώδης και ανεπαρκής στην συγκεκριμένη περιοχή ενώ οι βιομηχανίες απορρίπτουν ανεξέλεγκτα στον Ασωπό ποταμό αλλά και σε παλιά πηγάδια τα ανεπεξέργαστα τοξικά τους λύματα. Είναι χαρακτηριστικό πως στην Νομαρχία Βοιωτίας για την αδειοδότηση και τον έλεγχο λειτουργίας του συνόλου της βιομηχανικής δραστηριότητας απασχολούνται δύο υπάλληλοι (!) με έδρα την Λιβαδειά και χωρίς αυτοκίνητο.

· Στην περιοχή δεν υπάρχει κανένας κρατικός σχεδιασμός και καμία διαχείριση των παραγόμενων ειδικών στερεών βιομηχανικών αποβλήτων τα οποία «εξαφανίζονται» σε ρέματα, παράνομες χωματερές, νταμάρια …ή στα Λιόσια. Είναι συνηθισμένη η πρακτική ο Δήμος να συλλέγει αδιακρίτως μαζί με τα αστικού τύπου σκουπίδια των εργοστασίων και κάποια «λίγα» τοξικά μετατρέποντας έτσι όλη την μάζα των σκουπιδιών σε μικτά επιμολυσμένα! Σε πολλές περιπτώσεις οι βιομηχανίες απαλλάσσονται από τα σκουπίδια τους καίγοντας τα μέσα σε μεγάλους λάκκους στην πίσω αυλή του εργοστασίου.

· Όμοια συμβαίνουν και στους ειδικούς τοξικούς αέριους ρύπους που εκατοντάδες φουγάρα απελευθερώνουν καθημερινά, γύρω απ’ τους οικισμούς Οινοφύτων-Σχηματαρίου χωρίς να υπάρχει κανένας μηχανισμός καταγραφής και ελέγχου.

· Μέχρι και το 2004 οι αναλύσεις στο πόσιμο νερό των Οινοφύτων περιορίζονταν σε μικροβιολογικούς και τυπικούς χημικούς μόνον ελέγχους σαν να μην υπήρχαν εργοστάσια στην περιοχή.

· Για πρώτη φορά σε αναλύσεις του ΓΧΚ του Νοεμβρίου 2004 ανιχνεύθηκε ολικό χρώμιου, σε υπέρβαση μάλιστα της παραμετρικής τιμής 50μgr/lt, στο αντλούμενο απ’ τον υπόγειο ορίζοντα νερό για ανθρώπινη κατανάλωση στα Οινόφυτα. Παράλληλα το νερό φάνηκε επιβαρημένο με μόλυβδο, νιτρικά, και χλωριόντα.

· Το μόνο μέτρο που ελήφθη από τις συναρμόδιες αρχές ήταν η «εξαφάνιση δια της αραιώσεως». Σε μια πρωτοφανή εφαρμογή του απόλυτου παραλογισμού ανακατεύαμε νερά ακατάλληλα ως προς ένα ρύπο με νερά ακατάλληλα ως προς άλλο ρύπο ώστε ο μέσος όρος στην βρύση να είναι εντός των νομοθετημένων ορίων. Σύμφωνα με επίσημα έγγραφα «…διαπιστώθηκε ότι οι συγκεντρώσεις των τιμών των νιτρικών ιόντων, του χρωμίου και των χλωριόντων ήταν σε υπέρβαση όταν δείγμα ήταν από κάθε γεώτρηση χωριστά, ενώ σε συνδυασμό και των τριών γεωτρήσεων ήταν εντός των ορίων της ισχύουσας νομοθεσίας…»

· Καμία επανορθωτική ενέργεια, καμία έρευνα για την προέλευση ή τον χαρακτηρισμό του χρωμίου (εξασθενές-τρισθενές) και καμία έρευνα για την σχέση της ρύπανσης των υπογείων υδάτων με την τοπική βιομηχανική δραστηριότητα. Αντίθετα από τα μέσα του 2005 μέχρι και το 2007 σταμάτησε η παρακολούθηση της ποιότητας του πόσιμου νερού με διακοπή των αναλύσεων.

· Παράλληλα άρχιζε δειλά η κινητοποίηση των πολιτών, συλλόγων γονέων κλπ οι οποίοι προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να ανοίξουν το θέμα αλλά χωρίς συγκεκριμένο αποτέλεσμα από πλευράς αντίδρασης του κρατικού μηχανισμού. Την περίοδο αυτή αρχίζει η ενημέρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αναφορές και καταγγελίες πολιτών αλλά και επερωτήσεις ευρωβουλευτών

· Καθοριστικής σημασίας πριν και κατά την περίοδο αυτή υπήρξε η δράση του χημικού Θανάση Παντελόγλου ο οποίος εργάστηκε και εργάζεται αφιλοκερδώς και ακούραστα για την ενημέρωση και αφύπνιση των πολιτών. Είναι ο ιδρυτής του ΙΤΑΠ και έχει ξεναγήσει από τις αρχές της δεκαετίας πολλά σχολεία στον Ασωπό ποταμό. Οι απόψεις του και οι γνώσεις που διέσπειρε στην τοπική κοινωνία και τα ΜΜΕ αποτέλεσαν το απαραίτητο υπόβαθρο για την αποκάλυψη και το ξέσπασμα του σκανδάλου το 2007.

· Το 2007 αρχίζουν και πάλι οι αναλύσεις από το ΓΧΚ με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί κατόπιν ασφυκτικών πιέσεων πολιτών στις 8-8-2007 πως το 95% του ολικού χρωμίου που ανιχνεύονταν στο ενιαίο υδροφόρο ορίζοντα και στις βρύσες, ήταν το καρκινογόνο-μεταλλαξιογόνο εξασθενές χρώμιο για το οποίο δεν υπάρχουν ασφαλή όρια έκθεσης και είναι αποκλειστικά ανθρωπογεννούς βιομηχανικής προέλευσης (υπάρχει εξαιρετικά σπάνια ελεύθερο στην φύση).

· Η ίδια ουσία ανιχνεύθηκε, όπως ήταν επόμενο, στις περιοχές Ωρωπός, Χαλκούτσι, Συκάμινο, Σχηματάρι(αρδευτικό νερό), Δήλεσι, Αυλίδα, Τανάγρα, Ασωπία, Θήβα λόγω του ενιαίου κοινού υδροφόρου ορίζοντα είτε και λόγω επιπρόσθετων τοπικών απορρίψεων τοξικών (πχ Αυλίδα Ευβοίας). Οι συγκεντρώσεις ποικίλουν από 10μgr/lt ως 330μ/lt.

· Η αντίδραση της πολιτείας υπήρξε τουλάχιστον «αφελής». Ταύτισε τον δείκτη «ολικό χρώμιο» με την ουσία «εξασθενές χρώμιο» και αυθαίρετα καθόρισε όριο ασφαλείας για το εξασθενές αυτό του ολικού: 50μgr/lt. Όπου είμαστε κάτω από αυτό το νούμερο το νερό χαρακτηρίζεται απ’ την πολιτεία απόλυτα ασφαλές σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή νομοθεσία και την τρέχουσα επιστημονική γνώση.

· ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΑΡΧΙΚΑ ΤΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ: ΔΕΝ εφαρμόστηκε η ΥΑ ΗΠ 13588-725-2006 άρθρα 12 και 13 που θέλει την Περιφέρεια να αποτιμά την κατάσταση, να εντοπίζει τους ρυπαντές, να περιορίζει-εξαλείφει την ρύπανση και να προστατεύει με έκτακτα μέτρα τον πληθυσμό. Όλα τα παραπάνω υπό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης ώστε να διευκολύνονται χρονικά οι διαδικασίες.

· Δεν εφαρμόστηκε η KYA Y2-2600-01 για την Ποιότητα του Νερού Ανθρώπινης Κατανάλωσης η οποία διαπνέεται απ’ την αρχή της πρόληψης αφού προστατεύει τον πληθυσμό από όχι μόνο από βέβαιο αλλά και από «ενδεχόμενο» κίνδυνο. Σύμφωνα με την ΚΥΑ (άρθρο 4, παρ. 1) το νερό ανθρώπινης κατανάλωσης είναι υγιεινό και καθαρό όχι μόνον όταν είναι εντός των ορίων αλλά και εφόσον «…είναι απαλλαγμένο μικροοργανισμών και παρασίτων και οποιονδήποτε ουσιών σε αριθμούς και συγκεντρώσεις, που αποτελούν ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΚΙΝΔΥΝΟ για την ανθρώπινη υγεία». Μάλιστα κατά το άρθρο 8, παρ. 3 ακόμη και εντός ορίων να είναι ένα νερό αν αποτελεί ενδεχόμενο κίνδυνο τότε «…απαγορεύεται και διακόπτεται ή περιορίζεται η χρήση του».

· ΔΕΝ υπήρξε συστηματική, υπεύθυνη, διεισδυτική και αποτελεσματική πληροφόρηση των πολιτών ώστε να αποφύγουν την χρήση τέτοιου νερού. Η Δημοτική Αρχή των Οινοφύτων περιορίστηκε σε μια υποτονική ενημέρωση και το μοίρασμα σε εκατόν πενήντα περίπου ανθρώπους μια μικρής ανακοίνωσης στην οποία το νερό χαρακτηρίσθηκε «μη πόσιμο» με ψήφισμα(!) του δημοτικού συμβουλίου, κρατώντας έτσι τους αρμόδιους της νομαρχίας και των υπουργείων μακριά. Μοναδική παρηγοριά, μερίδα των ΜΜΕ, με πρωτοπόρο τον ΣΚΑΪ και την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που κράτησαν το πρόβλημα στην πρώτη γραμμή ακόμη και την περίοδο των καταστροφικών καλοκαιρινών πυρκαγιών και των εθνικών εκλογών του 2007.

· ΔΕΝ διακόπηκε η παροχή του τοξινωμένου νερού στα δίκτυα για την προστασία της δημόσιας υγείας. Ο Δήμος Οινοφύτων ελέγχεται γι’ αυτήν την μη διακοπή παροχής και απαντά πως δεν διέκοψε την παροχή του ρυπασμένου νερού «..λαμβάνοντας υπόψη τους κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία οι οποίοι θα προέκυπταν από τυχόν διακοπή της παροχής, αλλά και τα σοβαρά προβλήματα που θα προκαλούσε σε άλλες οικιακές χρήσεις και στην ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΟΛΛΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ».

· ΔΕΝ υπήρξαν δράσεις για την προστασία των άμεσα εκτεθειμένων εργαζομένων στην πηγή της ρύπανσης: μέσα στα εργοστάσια.

· ΔΕΝ διατάχθηκε τοξικολογική έρευνα – ιατρικές εξετάσεις στους επί χρόνια εκτιθέμενους στο εξασθενές χρώμιο και στα άλλα βαρέα μέταλλα. Σύμφωνα όμως με το αρχείο αδειών ταφής της ενορίας του Αγίου Σπυρίδωνα Οινοφύτων υπάρχει μια ανησυχητική αύξηση της εμφάνισης του καρκίνου ως αιτία θανάτου από το 1988 ως το 2005.

· ΔΕΝ υπήρξαν δράσεις για την χαρτογράφηση και αποτίμηση του προβλήματος σε σχέση με τα βιομηχανικά παραγόμενα τρόφιμα στην περιοχή μας από βιομηχανίες τροφίμων που χρησιμοποιούν μέχρι και σήμερα το τοξινωμένο νερό για την παραγωγή των προϊόντων τους που στέλνουν στην Ελληνική και διεθνή αγορά.

· ΔΕΝ αποτιμήθηκε από την πολιτεία η επίπτωση στις καλλιέργειες (τοξινωμένο ποτιστικό νερό) και την κτηνοτροφική παραγωγή (κρέας-γάλα κλπ).

———————————————————–
—————————————————–
———————————————-

ο Θανάσης ο Παντελόγλου έχει γράψει το δέκα το καλό κεφάλαιο…

Κεφάλαιο 10

Η περίπτωση της «τραγωδίας του Ασωπού»: Μια κρίση χωρίς διαχείριση.

ιδού…ένα απόσπασμα…

Το σήμερα της τραγωδίας

Το «κόκκινο φως» είχε ανάψει από το 2000. Η «τοξικολογία των καταπινόμενων βαρέων μετάλλων» και φορέα τους «το πόσιμο νερό» έδινε την βάση ανησυχίας. Το 2000, βγήκα ανοιχτά, με δημόσιες τοπικές διαλέξεις, και μίλησα στον κόσμο λέγοντας ότι: «Πίνοντας τέτοιο νερό κινδυνεύει η Υγεία σας και ειδικότερα η ζωή των παιδιών σας»! Ήμουν ένας, αλλά γρήγορα γίναμε 3-4 ευαισθητοποιημένοι. Έσπαγε «η τοπική Ομερτά». Ζητούσαμε: Οι τοπικοί Ο.Τ..Α, σαν «παραγωγοί του πόσιμου νερού» να ενημερώνουν, ως όφειλαν, τους καταναλωτές, και για την «χημική σύνθεση» του διανεμομένου νερού σε μια τόσο καταπονημένη περιοχή.

Καταφέραμε να οργανώσουμε την δουλειά μας γύρω από μια Μ.Κ.Ο, το ονομάσαμε Ινστιτούτο Τοπικής Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισμού «Ι.Τ.Α.Π» στα Οινόφυτα και ριχτήκαμε στην εθελοντική δουλειά: να μελετάμε και να μιλάμε στον κόσμο. Να ξεθάβουμε πληροφορίες και δεδομένα, καταχωνιασμένα για «το τοπικό περιβάλλον» και να γυρνάμε σπίτι- σπίτι , γειτονία-γειτονιά , σε συγκεντρώσεις «φίλων για έναν καφέ» για να ξεπεράσουμε την «απόλυτη επιφυλακτικότητα των ντόπιων». Παρουσιάζαμε τα επιχειρήματα και τα νέα δεδομένα (από επιμελώς αποκρυμμένες και εξαφανισμένες μελέτες τις περιοχής). Ανοίγαμε το θέμα τις ποιότητας του πόσιμου τοπικού νερού. Το συνδέσαμε με την ρύπανση στο ποτάμι. Τεκμηριώσαμε μελετητικά τις παρανομίες, με την διαχείριση και τελική τύχη των ειδικών τοξικών στερεών βιομηχανικών αποβλήτων. Παρουσιαστήκαμε σε συνέδρια, ημερίδες και κάναμε ειδικές εκδόσεις. Αρχίσαμε να αρθρογραφούμε στον τοπικό τύπο και να απευθυνόμαστε στα μέσα μαζικής επικοινωνίας (Μ.Μ.Ε), παρουσιάζοντας την αδιαφορία των αρμόδιων για την χρονίζουσα κρίση της ρύπανσης και «την αδειοδοτημένη αυθαιρεσία λειτουργίας των τοπικών εργοστασίων». Ακολουθούσαμε βασανιστική αλλά αναγκαία πολύχρονη διαδικασία «αγώνα για το ξέθαμα του θέματος και την περιβαλλοντική προστασία στις περιοχές». Πολλοί μιλούσαν για «απουσία του κράτους». Όμως επιβεβαιώσαμε πολλαπλά την ενεργή μονόπαντη παρουσία του και τον προστατευτικό ρόλο του υπέρ των ρυπαντών μας.Το βλαχο-management αυτό, τις χρονίζουσας κρίσης του τοπικού περιβάλλοντος, ήταν αιτία διασποράς συνεπειών στο χώρο. Στα ζητήματα που αντιπαλεύαμε, τα λεφτά ήταν πολλά και τα συμφέροντα οργανωμένα, διαπλεκόμενα και μεγάλα. Άρα: υπήρχε μεν διαχείριση της κρίσης αλλά με διαχρονικό-διακομματικό αποκλειστικό στόχο-προσανατολισμό την διαιώνιση των συμφερόντων των ισχυρών ρυπαντών. Τέτοια ήταν π.χ. η προσπάθεια ιδιωτικής τράπεζας, να ανοίξει σε νέες παρθένες- καθαρές περιοχές της Ταναγραίας Γης, με κυβερνητική έγκριση και χρηματοδότηση, «ιδιωτικό βιομηχανικό πάρκο» για να φέρει άλλες 300 βιομηχανίες που θα αποχέτευαν και αυτές τελικά στον Ασωπό-Ευβοϊκό!

Ο κόσμος των Οινόφυτων-Σχηματαρίου έχει πια πονηρευτεί. Παρακολουθεί, φωτογραγίζει, καταγγέλει. Συμμαχίες με τον κόσμο από τα Ωροποχώρια της Αττικής έχουν ωριμάσει. Είναι πλέον εφικτό να αντιμετωπίζονται με υπέρ-τοπικές ενέργειες, οι επιπρόσθετες νέες επιθετικές ενέργειες. Τα πρώτα αποτελέσματα των δικαστικών προσφύγων που ο κόσμος πραγματοποίησε για τις αδικίες που μας έκαναν άρχισαν να δίνουν καρπούς, ενθαρρύνοντας την παραπέρα κινητοποίησή του. Ενδεικτικές νίκες μας είναι οι αποφάσεις του Ιουνίου 2007 του τριμελούς πρωτοδικείου Θήβας με 18 κατηγορούμενες βιομηχανίες που καταδικάστηκαν και κατ’ έφεση στις ίδιες ποινές με την απόφαση του Εφετείου Αθηνών 24 και 27-3-2008 με αρ, αποφ. 2265^Α και 2391 του 2008 και η 923/2008 Μονομελούς πρωτοδικείου Θήβας 16-7-2008 για ασφαλιστικά μέτρα για το πόσιμο νερό ΕΚΠΟΙΖΩ εναντίον Δήμου Οινοφύτων.

Το 2007 όμως ήταν το καθοριστικό σημείο: η 7^η Αυγούστου του 2007 όταν συνειδητοποιήθηκε η Τραγωδία, ως προς τις συνέπειες πάνω στην ζωή, 200.000 ανθρώπων. Η διαμάχη με την εξουσία, για την «ποιότητα –καταλληλότητα του ποσίμου νερού» στον Δήμο Οινόφυτων συνεχίζονταν με ιδιαίτερης έντασης αντιπαραθέσεις «σε λαϊκές συνελεύσεις», όλο το εξάμηνο του 2007. Είχαμε αρχίσει να ζητάμε πλέον «ειδικές αναλύσεις» για να βρεθεί με τι είδη ακριβώς «βαρέων μετάλλων» είχε ρυπανθεί ο υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας! (Αυτό το στοιχείο, ακριβώς απόφευγαν να τεκμηριώσουν. Αυτό όμως θα μας έδινε διασύνδεση με τοπικές διαδικασίες βιομηχανικής παραγωγής και αυθαίρετη ρυπαντική δράση, συγκεκριμένων πλέον εργοστασίων. Πιέζοντας, με χίλιους δυο τρόπους, τελικά καταφέραμε, σαν ΙΤΑΠ και κόσμος, την τοπική εξουσία ΟΤΑ, να παραγγείλλει επίσημη εξέταση του «κοκτέιλ χημικών» που ονόμαζαν «πόσιμο Νερό» ,για το είδος των βαρέων μετάλλων που μας πότιζαν! Στις 7-8-2007 ο αντιδήμαρχος Οινοφύτων, με πρωτοβουλία του, κοινοποίησε τα σχετικά επίσημα αποτελέσματα. Το εξασθενές χρώμιο , το ολικό χρώμιο. ο μόλυβδος, τα νιτρικά , τα χλωριούχα, και αργότερα το αρσενικό ,το νικέλιο ήταν παρόντα. Σε συγκεντρώσεις πέρα από τις παραμετρικές τιμές! Αυτά μας τοξίνοναν. Αυτά μας συντομεύουν την ζωή. Τότε ήταν, που ο αγώνας για την επιβίωση άρχισε με συνείδηση και πρόσθετη γνώση, πιο γενικευμένα στις περιοχές. Ο κοινός τοξινομένος υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας (από Αυλίδα του νομού Εύβοιας, ως το Ύπατο-Τανάγρα, Σχηματάρι και Οινόφυτα νομού Βοιωτίας, και μέχρι την Αυλώνα και τον Ωρωπό της Αν. Αττικής) ήταν ο κοινός παρανομαστής που όριζε το μέλλον μας.

Η«χρόνια τοξίνωση» έπρεπε να σταματήσει. Οι υπαρκτοί νόμοι έπρεπε να εφαρμοστούν (π.χ. ΗΠ 13588 /725/ Μάρτιος 2006.Φ.Ε.Κ. 383 Β/28-3-2006 όπως και Η.Π. 24944/1159/ Ιούνιος 2006 , ΦΕΚ 791 Β 30-6-2006 είτε την ΚΥΑ 26857/553/88 ΦΕΚ 196Β και το Π.Δ. 51/2007 για την προστασία των υδάτων). Απευθυνθήκαμε στην εξουσία, την κυβέρνηση, το κράτος, την Ε.Ε. Άμεσα μπήκε αίτημα για αντικατάσταση των τρόπων υδροδότησης των περιοχών με καθαρό εγγυημένο νερό, από κεντρικό διυλιστήριο, που θα λειτουργεί υπό κρατική εποπτεία και έλεγχο .Ένα δεύτερο αίτημα ήταν η αιματολογική-τοξικολογική εξέταση του κόσμου και η κάλυψη τους, με ατομικές οδηγίες προστασίας της υγείας του. Παράλληλα ζητήσαμε την διασφάλιση από το κράτος, για την άμεση διακοπή τις ρύπανσης του ποταμιού και του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα, και άμεση υπαγωγή των τοξικών επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων υπό ποιοτικό και ποσοτικό έλεγχο παραγωγής , διακίνησης και τελικής τύχης τους.

Mέχρι σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές (Ιούνιος 2009) δεν έχει υλοποιηθεί ουδεμία ουσιαστική αλλαγή στο πεδίο και στις παραμέτρους του περιβάλλοντος μας. Δεν έχει γίνει ουδεμία ενέργεια για την προστασία της δημόσιας υγείας. Καταγράφουμε κάθε μέρα και νέους καρκίνους σε συντοπίτες μας και φωνάζουμε τα αιτήματα μας στην άφαντη πολιτεία μας. Δεν ξέρουμε πως θα πάνε τα πράγματα. Δυο πράγματα ξέρουμε μόνον, που αφορούν εμάς : Θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε, μέχρι να έρθει και η σειρά μας! Θα τους κάνουμε συνεχώς, όσο υπάρχουμε, την «μη λύση» του προβλήματος ακριβότερη από την λύση του.

======================

περισσότερα από κοντά την Δευτέρα στα Ψαχνά Ευβοίας…

και το νου σας! μην ψαρώνετε με τα δήθεν πρόστιμα που πέφτουν στις επιχειρήσεις-ρυπαντές…ακούστε αυτό το τραγουδάκι…και χαλαρώστε…

το πραγματικό κόστος απορρύπανσης όλου του υδροφόρου ορίζοντα Βοιωτίας, Αττικής και Ευβοίας…[κατά την αρχή ο Ρυπαίνων Πληρώνει, Polluter Pays the Cost, PPC] δεν μπορεί να είναι λιγότερο από πολλά δις ευρώ…

το γιατί το εξηγώ εδώ…

Secondly, the judges of this country need to start applying the EU principle of polluter pays. In Italy, Felice Casson, now a member of the Italian senate, became famous because of the high fines that were levied when he was the top prosecutor in the trial of directors from Enichem and Montedison. The case was centred on an environmental disaster and the death of 157 workers due to PVC production in an industrial district of Venice, in 2005. The fines, following the polluter-pays principle, totalled 500 million euros.

In the Asopos region, cancer now kills 38 percent of the people in the town of Oinofita. In Maliakos, all the fish are dead for this year.

And yet with fines of a few thousands euros, polluters will never pay the real cost of their damage. They will just pay the fine and continue to pollute the environment and food chain.

Greece needs its own Felice Casson.

μάνι

μάνι

μάνι

must be funny [for my D!]